23 septiembre 2011

en este camino

Este camino, senda de luz, tesoro escondido
imposible es resistirse, después de haberlo conocido
y no es que nunca tropecemos;
ya lo sabemos bien mi amigo,
sera por eso que estamos juntos en este camino (bis)

Este camino, se hace paso a paso, despacio y tranquilo
piedra sobre piedra, pero paso seguro y decidido
y nadie ya podra movernos;
Dios es roca firme mi amigo,
sera por eso que estamos juntos en este camino (bis)

Este camino, te hace un eterno peregrino
siempre hacie adelanta, que ir para atras es tiempo perdido
la mano puesta esta en el arado;
es tiempo de siembra mi amigo,
sera por eso que estamos juntos en este camino (bis)

Este camino, le da una razón a la vida, un sentido
y todo esta tan claro, en medio de un mundo confundido
si nos dicen locos por ser felices;
bienvenido al manicomio mi amigo,
sera por eso que estamos juntos en este camino (bis)




20 septiembre 2011

Hay días en los que parece que es mejor no salir de la cama...Esta semana ha empezado con mal pie, y aunque confío plenamente que solo sea un pequeño bache, no puedo negar que "algo" me ha tocado. Aunque como leí hace poco, las personas que se equivocan, son las que cambian el mundo, porque quien no se equivoca, nunca aprende de sus errores.

Ojalá sea así!

09 septiembre 2011

día de mi cumple :)

Para celebrar mi cumple, voy a compartir una canción de maldita nerea que me gusta mucho. Es muy optimista, y es el enfoque que llevo:

Tu me vendras con historias siderales
tu me vendras con esa extraña sensacion
del que no entiende la mitad de sus verdades
y sufre males de cabeza y corazon.

Tu me vendras con preguntas racionales
tu me vendras con la certera conviccion
de que esta vida no ha querido tus finales
que prefirio cambiar de prota y de guion.

Y no de las mentiras,no de los desiertos
no de los malos momentos
que ya no estan para ser nuestros
no de amargos tragos ni tristes canciones
y no de malas intenciones
que llenan malos corazones
que mi todo es nada y que tu nunca es siempre
y llevo ya tiempo sin verte
asi que ven que yo de buenos te hablaré
y no de malos te hablaré
asi que ven que yo de buenos te hablaré

sabes?el sol no está ahí para cegarnos
ni las tormentas para no poder volar
ni tu futuro es como tu lo estás pintando
es que no ves que en esta vida hay que soñar?

Y me vendrás con respuestas que no valen
más que para perder el tiempo y la ilusión
y hacen que todo cueste más de lo que vale
asi que ven que el precio te lo digo yo

Esrtribillo.

Y no de malos que complican,que mienten
que no te explican,que no te entienden
y que nunca tienen nada que contarte
ni una sonrisa,ni un final con te quiero
ni un te esperaré siempre,ni un seré sincero
ni una sola palabra que no lleve mentira
o que te llene de vida asi que....
ven que te hablaré..




01 septiembre 2011

Tras 15 días fuera de casa...ya tenía ganas de regresar y poder disfrutar un poco de mi familia. Y saborear lo que he disfrutado, aprendido, vivido estos días.


Los días en diócesis me confirman que con esfuerzo e ilusión, somos capaces de tantas cosas....Ya lo puse en mi anterior post: toda una experiencia de fe, y mil gracias a todos los que compartimos la experiencia de ser voluntarios.


Tras los DED: JMJ!!! Creo que me quedo con las eucaristías y oraciones de la diócesis. Y con lo impresionante que resulta ver a tanta y tanta gente (sobretodo jóvenes) unidos por lo mismo. 


Y sobretodo...TAIZÉ. Lo escribo en mayúsculas porque ha sido una experiencia total. A nivel de fe, a nivel personal, de autoestima, de relaciones, de felicidad...He conocido a gente estupenda, he comprendido que con  25 años no es tarde para empezar nada nuevo. He compartido, he reído, he llorado, he sentido, he callado, he reflexionado...Vuelvo agradecida, y en paz, y renovada. Y por más que intento expresarlo...no puedo. Solo gracias!



15 agosto 2011

DED

Bueno, antes de mi marcha a Madrid y Taizé no quería dejar pasar la ocasión de escribir unas líneas de lo que han sido estos días en diócesis para mi.

Al principio, he de decir que perdí un poco el interés. No lo veía claro....y lo único que me apetecía era la colaboración con el godspell, y por otro lado el poder cantar con el coro diocesano. Al final, he de decir, que lo menos significativo fue el Godspell.

Como voluntaria de actividades litúrgicas, he podido conocer la oración de las Hermanas del Cordero. Y poder disfrutar de las eucaristías internacionales, y de la oración de Taizé. Desde luego, me quedo con Taizé. La adoración de la cruz...

Y bueno, como colofón: el coro. Tanto la vigilia endosada a última hora, como las dos eucaristías internacionales (con peticiones y todo), para rematar con la hora en la adoración al Santísimo. Esa hora...bufff!!!No tengo palabras.

Puedo decir que ha sido una auténtica experiencia de fe. Esa sensación de cantar y el corazón tener una sonrisa...
Decir buon giorno, Saudade, Bon jour...y recibir una sonrisa....He acabado molida, pero me ha valido tanto la pena....Y por supuesto gracias a mis juniors. Porque todo es más fácil con gente como vosotros cerca.

Nos vemos en Madrid!!!

25 julio 2011

somos

Somos muchas cosas. Estamos hechos con trocitos de aquí y de allá. Por eso nos parecemos a nuestras familias, y tenemos trocitos de nuestros amigos, de la gente que nos marca, de la gente que se cruza en nuestro camino...

Somos trocitos de experiencias. Positivas, negativas, alegres, tristes...SOMOS.

Acabamos de volver de campamento, y vuelvo agotada a nivel físico, pero con las pilas cargadas en otros muchos aspectos. Me da la vida el cariño y los gestos que he recibido estos 10 días. Cuántos besos, cuántos abrazos, cuantas risas...Son esos trocitos los que quedan y entran a formar parte de los trocitos de vida que transforman y engrandecen el corazón.

Gracias por formar parte de esos trocitos.



Con trocitos, de lo verde del jardín,
hace enteras las mitades,
y las pega para mi...
en montones de esperanza,
en pedacitos de canción
si los coges me compones,
eso es lo que creo yo...

tarata...tarata...tarata...parapa...

Estribillo:
Y con tanto y con tan poco,
se hizo grande la ilusión,
se acercaron las distancias,
dejamos clara la intención...
de ser todo, lo que somos
el dos en uno, y uno en dos...

Y es que tiene un corazón que no le cabe
que se muere si le faltas
solo entiende lo que dices,
si lo dices sin palabras

Por eso siempre te persigue
sin pedirlo te lo pide
hasta se puede oir su voz
haciendo tiempo en tus sentidos,
reinventando los motivos
y no se decir,
y no se decir...

Con trocitos,
de las cosas que le dí
hizo pequeños los mares,
y los alejó de mi.

Y aunque nunca fueron grandes,
aunque jamás los entendí
hoy los siento tan extraños,
que si me acuerdo
solo puedo sonreír

Estribillo (x1)

Y se que todo esto ha pasado
porque estabas a mi lado
y me has traído esta,
me has traído esta canción...

Y yo te lo cuento y tu no me crees
cierra los ojos,
dime que ves
ya irás saliendo de donde estés,
vete un ratito
vuelve despues (x2)

09 julio 2011

descalzarse

"Una mañana meditando un anuncio, me encontré con una expresión que resonó de
una manera muy especial en mi corazón: descalzarme para entrar en el otro.
Le pregunté al Señor que significaba esto, se me ocurrían palabras como respeto, delicadeza, cuidado, prudencia... Y descubrí cómo habitualmente entro en el interior de cada uno sin descalzarme, simplemente, entro: sin fijarme en el modo, entro.Experimenté una fuerte necesidad de pedir perdón al Señor y a mis hermanos.Sentí que el Señor me invitaba a descalzarme y luego a caminar.Inmediatamente experimenté una resistencia: "no quería ensuciarme". Me resultaba más seguro andar calzado en los otros: la comodidad y el temor.Necesitaba mirar a cada paso lo que pisaba, estar atento al lugar donde iba a poner el pie. Me di cuenta de cuantas cosas del interior de mis hermanos se me pasaban por alto, las desconozco, no las tengo en cuenta por entrar calzado, con la mirada puesta en mí o en múltiples cosas. Pude ver también cómo, descalzo, caminaba más lentamente, no usaba mi ritmo habitual, sino tratando de pisar suavemente.Donde mis zapatillas habían dejado marcas, mi pie no las dejaba. Pensé entonces cuantas marcas habré dejado en el corazón de mis hermanos a lo largo del camino y experimenté un gran deseo de entrar en lo otros sin dejar un cartel que diga: "aquí estuve yo".Advertí que no todos los terrenos son iguales, y no todos los hermanos son iguales. Por tanto, no puedo entrar en todos de la misma manera.Esta subida me exigía aún más lentitud, y cuanto más suavemente pisaba, el dolor de mis pies era menor.Esto me decía: "cuanto más difícil sea el terreno del interior de mi hermano, más suavidad y más cuidado debo tener para entrar". ... atento a la necesidad de mi hermano, sin esperar una respuesta determinada, es entrar sin intereses, despojando mi alma... Descalzarme y entrar en cada uno como en un lugar sagrado.
Cuento, para ello, Señor, con tu Gracia."

Perdón.
Cuántas veces he entrado avasallando. Cuántas veces miro mis propios pasos, miro nada más que el próximo metro. No me doy cuenta del camino recorrido, ni alzo la mirada. Perdón por las veces que me quedo maravillada por mis propias huellas sin pensar en cómo afecta a quien me rodea.


GRACIAS.
Ayúdame a descalzarme, para vencer mis comodidades, y poder sentir el frescor de la hierba al pisar o la dureza de las rocas.Porque ningún camino fácil me llevará a algo que merezca la pena. Gracias por darme fuerzas, para vencer el temor inicial y poder entrar en los demás con la ternura, el cuidado que requiere un corazón. Gracias por acercarme a mi camino tantos corazones con los que poder compartir y caminar en la vida.

02 julio 2011

Hay gente que se cuela en tu vida de manera imperceptible. Que aparecen, están y un buen día te das cuenta de la importancia que han tomado en tu vida.
Hay personas, que se ganan la condición de amigos, y de ser esa familia que nos permitimos elegir.

28 junio 2011

gracias

Hoy ha sido uno de esos días...que conforme ha ido pasando el día me he sentido muy muy querida. Gracias a todos, por mensajes, mails, llamadas...Es increíble lo afortunada que soy por tener a tanta gente cerca que se preocupa, que aparece y participa de mi vida, que me acompaña y me devuelve la sonrisa.

Gracias por estar a mi lado, por demostrar el aprecio y el cariño. Me siento muy feliz de tener a gente como vosotros cerca!!!GRACIAS!!!

19 junio 2011

I caminà amb ells

De nuevo, el camino nos vuelve unir. Nos ha cruzado en un momento, y nos hace volvernos a emocionar, a sentir...Empezar el día de esa manera, compartiendo momentos, silencios, oraciones, sonrisas, ilusiones cumplidas, soñando nuevas metas...

Girarte y ver caras conocidas, que a veces el tiempo y las circunstancias nos distancian, pero que te devuelven siempre una sonrisa sincera y te dan un motivo por el que colgar una sonrisa de tu corazón.

""I caminà amb ells". Gràcies a les persones que caminen amb mi. A totes les persones que en algun moment del camí ho han fet, i a aquelles que encara no conec però que es creuaran en un punt pròxim. Gràcies per compartir trajecte.

SEMPRE UNITS!!

12 junio 2011

Me pongo de nuevo frente a mi ordenador, con el propósito de transmitir mis sensaciones a nivel personal. El sábado fue un día completo a las mil formas. Lo cierto es que es sorprendente las vueltas que da la vida. Me siento con una fuerza interior que me impulsa hacia delante. No tengo muy clara la dirección exacta, pero no me asusta seguir avanzando (aunque no vislumbre la meta).

Este fin de semana he podido compartir mi tiempo con varias personas, en diferentes momentos. Gracias por llenar mi vida con pequeños momentos de felicidad. Me quedo con la paz.

Y enhorabuena a Dani, ojalá no pierdas nunca esa sonrisa y ese cariño que desprendes. GRACIAS por dejarme estar a tu lado compartiendo tu primera comunión  junto a ti, a tu familia y gente que te quiere.

08 junio 2011

Bueno...el caos ha llegado a mi vida. Hoy es el primer día real en el que siento que los nervios han tomado mi vida, para instalarse hasta el 27 de junio como pronto. Aunque, "estamos trabajando en ello" como rezan en las empresas o webs cuando surgen problemas, espero encontrar una solución o "descanso" en este estado, porque sino va a ser un mes de junio muuuy largo.

De momento, lo de dormir a las horas que toca, empieza a desajustarse, asi que eso NO ES BUENO!!! Y los nervios en el estómago han llegado!! Asi que...

Pero bueno,  a pesar de ello contínuo con mi día a día con total naturalidad, pudiendo dedicar mi tiempo a otras personas. Y eso, aunque mis nervios me traicionen, siempre es bueno.

"El secreto del éxito es la constancia en los objetivos"

05 junio 2011

Hacía días que no he sido capaz de sentarme, y escribir un rato. No es que no quiera escribir, o que no tenga motivos, porque me sobran motivos para sonreír, para sentirme una persona completa...

Y ¿qué es lo que me impulsa a hacerlo hoy? Realmente no hay una razón concreta...

Últimamente, mi vida ha dado un giro significativo.No tengo muy claro el destino final, no tengo claros los siguientes pasos, sólo que no es una opción quedarse sentada viendo la vida pasar. Estoy "re-decorando" mi vida. Me dedico a disfrutar de lo que la vida me ofrece, de disfrutar los momentos y la gente que AHORA MISMO tengo a mi alrededor.

Estoy en medio de una búsqueda a nivel personal, de caminos, de luces...Y me aprovecho de la gente que ha aparecido en mi camino para guiarme en algunos aspectos de mi vida.

Este mes de mayo ha sido significativo en muchos aspectos. Pero ahora se acerca el final del curso y llega el verdadero momento de demostrar que el camino recorrido, aunque ha sido cuesta arriba, en algunos pasajes un agradable paseo, no se va a ir colina abajo. Sinceramente, creo que el camino ha sido duro, y aunque aparezcan desniveles, ya estoy en camino. Y solo me queda seguir hacia delante, aunque a veces signifique no saber qué voy a encontrarme a la vuelta del recodo.

21 mayo 2011

tic, tac..

Tic, tac, tic, tac...
El reloj no para. No se detiene para nadie, por muy importantes que seamos o nos sintamos. Hay ocasiones que sientes que tienes derecho a parar el mundo, que todo el mundo gire alrededor... Pero de repente llega un instante en el que la lucidez se apodera, y algo cambia esa sensación. Un momento en el que pasas de ser el mundo a darte cuenta que no eres más que una pieza diminuta en este inmenso puzzle que es la vida. Esperas una situación, y han cambiado miles mientras tú estabas plantada simplemente esperando.

Tic, tac, tic, tac...

Se me hiela el alma al pensar que no he sido capaz de ver más allá, o que podía haberme dado más a los demás, en vez de disfrutar de mi misma. Pero por otro lado, pienso que no hago nada malo queriéndome y disfrutando cada paso de este camino.
Es complicado vivir, saber en qué punto debo pararme, en que punto debo seguir...

He leído esto, que es algo que me gustaría compartir:

"Dios concédeme la serenidad para aceptar las cosas que no puedo cambiar, el valor para cambiar las cosas que sí puedo cambiar y la sabiduría para diferenciarlas."

18 mayo 2011

Es curioso como la vida, a veces, da un giro de 360º: Sigues en la misma dirección, pero todo ha cambiado.

Es curioso como miro hacia la oposición, como busco seguir creciendo en todos los sentidos...desde otro punto de vista.

Lo que antes era indispensable...ya no existe.

15 mayo 2011

2milipico gracias

 Video simplemente genial que me ha hecho dibujar una sonrisa después de pasado el tiempo.

09 mayo 2011

ganas de volar...

"y hacer de todas las estrellas el camino, 
para que nunca

falten ganas de soñar"

Volar...

Soñar con los ojos abiertos. Sintiéndonos como niños. Sin miedo a la locura. 

Me gusta soñar cada día. Con los ojos abiertos. Descubrir cada día, que a pesar de que la vida no es fácil, vale la pena vivirla.

Es curioso, como he encontrado de repente, sin buscarlo, sin pensarlo, un montón de gente, de motivos, de momentos, que me hacen sonreír, que me hacen sentirme orgullosa, creer, querer...

¿Me acompañas a volar?

Y aunque he descubierto que por el camino estoy perdiendo a gente que ha supuesto tantísimo en mi vida, espero que no se separen de manera definitiva, porque son y han sido hermanos que elegí.

Soñemos en color, cosechemos sonrisas para regalar!!!!



24 abril 2011

Dichos@s

Es increíble como sencillamente entra dentro de ti y te arrolla de manera brutal.
Hoy es domingo de resurrección, y extrañamente ha sido comentado cientos de veces por millones de motivos en la tv.
Hoy culmina una semana santa para recordar. He tenido la inmensa suerte de poder disfrutar de la pascua en familias con mi parroquia. Con gente a la que aprecio, con gente a la que quiero.
Es increíble las personas que Dios nos pone en nuestro camino. Desde luego, esas personas en si mismas son una bendición y luces en medio de la oscuridad.
Esta Semana Santa, el agua nos ha transformado, nos ha cambiado, nos ha tocado el corazón y nos ha hecho sentir DICHOS@S en muchos aspectos. Y es que, al igual que Dios, me he sentido querida tal y como soy, sin tener que demostrar nada, ni cambiar nada, y eso es taaaan grande.

El amor es gratis y como tal se recibe. Llamados, dichosos...he decidido FIARME, y he encontrado una nueva  meta en mi camino, y es dar AMOR sin mirar a quien. DAR porque dando se recibe.

Gracias por ser luz en mi vida, gracias por alumbrar mi camino, por entrar en mi vida estos días y transformarme como agua de vida.

"ESCUCHA EL MENSAJE, ESCUCHA LA VOZ, ESCUCHA AL QUE LLAMA A TU CORAZON"

12 abril 2011

2mil i pico

Sencillamente genial. Aqui dejo esta canción con la que he disfrutado!!!GRACIAS!!!



SOMOS
Quien igual que los apóstoles de Ti hablará.
Quien llevara tu luz a cualquier lugar.
Quien cambiara mentiras por la verdad.
Quien donde haya odio pondrá la paz.
Necesitamos semillas. Necesitamos tu voz.
Que vengas a ser un juniors como soy yo.
PONTE TU PAÑOLETA Y PONTE TU CRISMON
GRITA QUE AQUÍ LOS JUNIORS DE CORAZÓN
Somos tus manos cristo somos hermanos
Que siempre unidos hacia ti andamos
Somos tus manos que dan amor.
Somos tus labios cristo somos cristianos
Que siempre unidos de ti hablamos
Para así hacer un mundo mejor
Desde el amor.
Igual que apóstoles alegres al caminar.
Al compartir momentos y disfrutar.
Al convivir en un equipo con amistad,
al prometerle al padre que tu serás
sal paratodo el mundo,
luz en la oscuridad.
que vean a Jesucristo en lo que tu das.
PONTE TU PAÑOLETA Y PONTE TU CRISMON
GRITA QUE AQUÍ LOS JUNIORS DE CORAZÓN.
Somos tus huellas Cristo somos estrellas
Que siempre unidos van por tu senda
Somos tus huellas con ilusión
Somos tus hijos cristo somos un grito
Que siempre unidos somos testigos
De tu palabra llena de amor. Somos

02 abril 2011

A fire burns
Water comes
You cool me down
When I'm cold inside
You are warm and bright
You know you are so good for me
With your child's eyes
You are more than you seem
You see into space
I see in your face
The places you've been
The things you have learned
They sit with you so beautifully

You know there's no need to hide away
You know I tell the truth
We are just the same
I can feel everything you do
Hear everything you say
Even when you're miles away
Cause I am me, the universe and you

Just like stars burning bright
Making holes in the night
We are building bridges

You know there's no need to hide away
You know I tell the truth
We are just the same
I can feel everything you do
Hear everything you say
Even when you're miles away
Cause I am me, the universe and you
The universe and you, the universe and you.

When you're on your own
I'll send you a sign
Just so you know
I am me, the universe and you

I am the universe and you,
I am the unvierse and you.